شعری در سوگ امام جعفر صادق رییس مکتب تشیع
حضرت صـــادق، امــام راستین پیـــشـوا و مقتـدای اهــل دیـن
درّ بحـــر اصــطفـا، شمـس هُدا افتــــخار اصــفیــا و
اولیــــا
کــرد احیا، شرع جدّشمصطفــی داد رونــق، رســم و آئیــن ولا
صیت فضلش عرصهی غبرا گرفت نهضـــت او سر بسر دنیا گرفت
مکــتب فقه و فضیلت بــاز کرد دعـــوت مردم ز نــو آغاز کرد
ذو المکارم ذوالفضائل ذو الکمال عدل قـــرآن، رهنمای بیهمال
مــدرس او، مشعل تابـــان نور علـم وحیـانی در آن اندر
ظهـور
صفبصف در آن رجال علم ودین از افاضات جنــابش خوشهچیـن
عالمان در مدرسش، چون مفلسان بــر در اعیــان و اشراف زمــان
از جهان شد سوی بستان وصــال بارگــــاه قرب حیّ ذو الجــلال
مـــتصل گردیـــد با غیب وجود گشت فارغ زین قیود و زین حدود